Emil Wesołowski

Ukończył Państwową Szkołę Baletową w Poznaniu. Występował w balecie Opery Poznańskiej pracując pod kierunkiem Conrada Drzewieckiego. W 1973 roku opuścił operę i został solistą autonomicznego Polskiego Teatru Tańca kierowanego przez Drzewieckiego. W 1976, został pierwszym solistą nowego zespołu. W Teatrze Tańca stworzył wiele kreacji tanecznych w choreografiach Drzewieckiego. Pierwszy wykonawca roli Jazona w balecie Medea Teresy Kujawy. W tym czasie przygotowywał też pierwsze własne choreografie dla teatrów dramatycznych.

‍

W sezonie 1979/80 kierował baletem Opery Wrocławskiej, a następnie Teatru Wielkiego w Poznaniu, w 1982 roku został kierownikiem baletu warszawskiego Teatru Wielkiego oraz solistą zespołu. W 1985 roku zrezygnował z kierowania zespołem i poświęcił się przede pracy choreograficznej w balecie, operze i teatrach dramatycznych. Od roku 1995 do 2006 był ponownie dyrektorem baletu Teatru Wielkiego Opery Narodowej, a od początku 2007 roku do jesieni roku 2008 – dyrektorem artystycznym Teatru Wielkiego w Poznaniu, gdzie zrealizował Straszny dwór Stanisława Moniuszki i musical Skrzypek na dachu. Następnie związał się z baletem warszawskim i do końca 2012 roku zajmował stanowisko etatowego choreografa Polskiego Baletu Narodowego w Teatrze Wielkim. Wykładowca wydziału aktorskiego warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza.

‍

Współpracował z takim reżyserami jak Laco Adamik, Kazimierz Dejmek, Mikołaj Grabowski, Jerzy Gruza, Adam Hanuszkiewicz, Maciej Prus czy Krzysztof Zanussi.

‍

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Zasłużonego dla Kultury Polskiej, Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Jest laureatem Nagrody ZAiKS-u za całokształt pracy artystycznej.

‍

Od 1990 roku członek ZAiKS-u. Od 2017 roku członek honorowy.

‍